کشتی گیری که رفاقت با ابراهیم مسیر زندگی او را عوض کرد

درخواست حذف این مطلب
به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری میزان، پهلوان بسیجی «ابراهیم هادی» از بنیانگذاران گروه چریکی شهید اندرزگو در جبهه گیلانغرب است. خبرگزاری میزان بُرش هایی از زندگی این قهرمان غریب کشورمان را که در کتاب «سلام بر ابراهیم ۲» گردآوری شده است، منتشر می کند.باشگاهبیش از پنجاه سال است که در جنوب تهران و محله شهید آیت الله سعیدی باشگاه دارم. از زمانی که در کل تهران هفت یا هشت باشگاه بود و بیشتر قهرمانان ما در همین چند باشگاه و با امکانات کم تربیت می شدند.ما آن زمان در این باشگاه، هم گود زورخانه داشتیم و هم تشک کشتی. با سختی و با عشق و علاقه کار می کردیم. خدا تمام گذشتگان را بیامرزد. مربیان آن زمان را هم خوب به یاد دارم. مرحوم آقای گودرزی و محمدی خیلی برای بچه های ما زحمت کشیدند. ما حتی در مقطعی در کنار گود، نماز جماعت هم داشتیم.من دراین پنجاه سال همه گونه آدمی را در این محیط دیدم. در همین باشگاه قهرمان جهان هم تربیت شد. از محمد بنا گرفته تا ... اما آنچه برای من مهم بوده و هست، بحث اخلاق و منش پهلوانی است. برای تمام کشتی گیران که دوره های مقدماتی را پشت سر می گذاشتند، برنامه ریزی می کردم و تمرینات مشخص می نوشتم.با اینکه خیلی سال از آن زمان گذشته، اما ابراهیم هادی را خوب به یاد دارم. از زورخانه به اینجا آمد. نه اینکه شهید شده بخواهم از او تعریف کنم. دوستان من را می شناسند، اهل این حرف ها نیستم. من ورزشکار داشتم که شهید شد اما تا زمانی که پیش من بود هیچ تعریفی نداشت، یک باره تغییر کرد و رفت...اما ابراهیم ویژگی هایی داشت که او را شاخص کرد. بعد از این همه سال، این نکات را خوب به یاد دارم. بسیار کم حرف بود. برخلاف بسیاری از جوانان آن زمان، عفت کلام داشت. کشتی برایش هدف نبود. آمده بود تا بدنی قوی داشته باشد. با تمام ورزشکاران برخورد خوبی داشت. سعی می کرد در آنها تأثیرگذار باشد.در همان سال های اول ورود به کشتی، یکی از کشتی گیران ما را جذب خودش کرد. همیشه با او بود. این کشتی گیر هم بعد از مدتی مثل ابراهیم، به نماز اول وقت و ... اهمیت می داد. او آمده بود تا قهرمان ورزشی بشود، اما ابراهیم او را به اوج قهرمانی و افتخار رساند. او بعدها یکی از سرداران سپاه و جانشین لشکر سیدالشهدا (ع) شد. شهید حاج جعفر جنگروی همان کشتی گیر پرتوانی بود که رفاقت با ابراهیم مسیر زندگی او را عوض کرد.ابراهیم در آن زمان که پیش ما ورزش می کرد، در حد و اندازه های قهرمان کشوری نبود، اما بسیار پرتلاش بود و خوب تمرین می کرد. روحیات جالب و عجیبی داشت. بارها دیده بودم که در مسابقات، اجازه می داد که حریف او را خاک کند! به او اعتراض می کردم که چرا فلان فن رو نزدی و ...می گفت: خُب این بنده خدا هم تمرین کرده و سختی کشیده. او هم آرزو داره که حریفش رو خاک کنه. من واقعاً نمی فهمیدم که ابراهیم چی میگه!؟ مگه می شه آدم این همه تمرین کنه و توی مسابقه برای حریفش دلسوزی کنه؟روحیه پهلوانی خاصی داشت. یادم هست مرحوم گودرزی درضمن آموزش فنون کشتی، در وقت استراحت، برای بچه ها از مرحوم تختی و طیب و پهلوان های نامی این سرزمین می گفت.ابراهیم بیش از بقیه به این حرف ها گوش کرده عمل می کرد. او راه و رسم پهلوانی را خوب یاد گرفت.از دیگر ویژگی های ابراهیم که من قبلاً در مرحوم تختی دیده بودم، این بود که در مسابقات، هیچگاه به سراغ نقطه ضعف حریف نمی رفت. اگر می دانست پای چپ حریفش درد می کند، هرگز به آن نزدیک نمی شد.یک بار در حین انجام مسابقات تمرینی، ابراهیم مشغول کشتی گرفتن با هم وزن خودش بود.حریف ابراهیم ناخواسته با سر، به صورت ابراهیم کوبید.زیر چشم ابراهیم باد کرد و سیاه شد. حریف ابراهیم ترسیده بود و نگران شد، بارها دیده بودم که این مسائل، مقدمه ای برای دعوا و ... می شد.اما ابراهیم با آن روحیه پهلوانی که داشت جلو رفت و صورت حریفش را بوسید. عجیب بود که او به حریفش روحیه می داد و می گفت: چیزی نشده، توی ورزش پیش میاد، اینها چیز کمی نیست.ما بارها برخلاف این مطلب را شاهد بودیم. خلاصه اینکه برای ابراهیم، قهرمانی تعریف دیگری داشت.انتهای پیام/